Zwarte Piet

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

Daar staat ze dan. Een kleine zwarte vrouw in een grote witte sweater.  Alleen op een rustig stukje Malieveld. Trots steekt ze een vlag in de lucht, de vlag van West-Papoea waar haar roots liggen, de vlag die verboden is in Indonesië.
Ze demonstreert tegen Indonesië dat West-Papoea annexeerde. “Sinds dat conflict zijn er 400.000 Papoea’s vermoord“. En ze demonstreert tegen de Verenigde Naties, de organisatie die er niets tegen doet.

Zwarte Piet
Een paar honderd meter verder gaat het er een stuk vrolijker aan toe. Mensen dansen en zingen Sinterklaasliedjes. Toch demonstreren deze mensen ook tegen de VN, maar dan voor het behoud van Zwarte Piet. Ook belangrijk.
Als een klein groepje Zwarte Piet-sympathisanten de vrouw met de vlag ziet, slaat de stemming om. De groep loopt dreigend op haar af en sluit haar in. Een blonde vrouw met zwart geschminkt gezicht begint meteen te schreeuwen: “Dus jij bent tegen Zwarte Piet? Rot dan lekker op naar je eigen land!”
De vrouw stamelt dat ze helemaal niet tegen Zwarte Piet is, maar juist ook tegen de VN. Ze vindt het belangrijker dat de VN tijd en geld steekt in onderzoek in West-Papoea en dat onderzoek naar Zwarte Piet onzin en geldverspilling is. Maar niemand die het hoort of het wil horen. “Ze is tegen Zwarte Piet!”

Angst
Steeds meer omstanders bemoeien zich ermee. Ze schreeuwen naar haar en als zij wat wil zeggen, zingen ze Sinterklaasliedjes.
De kleine vrouw wordt ingesloten als een prooi door een groep Hyena’s. In de blauwe ogen van de zwart geschminkte  gezichten lijkt de haat zichtbaar. De ogen van de vrouw verraden niets anders dan angst.

Vluchten
Als een man probeert haar vlag af te pakken, vecht ze als een leeuw om die te behouden. Omstanders lachen haar uit. De vrouw probeert de meute te ontvluchten, maar een oudere man komt achter haar aan alsof hij de grootst mogelijke crimineel op de hielen zit. Hij pakt haar vast en het lijkt of hij wil slaan. Op dat moment pakt iemand uit de menigte zijn arm en trekt hem bij de vrouw vandaan die inmiddels in paniek is geraakt.

Politie
Op het moment dat ze weer wordt ingesloten, komt er een agent aan. Hij vraagt de vrouw mee te komen. “Voor uw veiligheid, mevrouw.”
Als de vrouw meeloopt naar het politiebusje, klink gejuich van een klein groepje omstanders. “Ze is gearresteerd” zegt een vrouw in trainingspak. “Terecht”, merkt haar man op.

Fotojournalist
Als (foto)journalist moet je objectief zijn. Het is mijn taak om vast te leggen wat er gebeurt.
Toch is dat niet altijd makkelijk. Vandaag was ik er getuige van dat een groep mensen één persoon uit een menigte pikte om gezamenlijk aan te vallen. Ik stond er bovenop en maakte foto’s. Het voelde ongemakkelijk, ik voelde me schuldig.
Eén keer heb ik me er mee bemoeid vandaag. Een man pakte de vrouw bij de schouder en in een reflex trok ik zijn hand weg. Maar eigenijk hoort dat niet, het is mijn taak om te fotograferen. Maar ik ben blij dat het niet verder uit de hand liep. De vrouw werd niet geslagen, ze werd ‘slechts’ bedreigd, geïntimideerd, uitgescholden en ‘vriendelijk’ verzocht zich aan onze manieren aan te passen of op te rotten naar ‘haar eigen land’.

Succes
Voor de Zwarte Piet-sympathisanten was de demonstratie een groot succes. De ‘Pietitie’ die op Facebook meer dan 2 miljoen ‘likes’ kreeg, werd aangeboden aan PVV-Kamerlid Joram van Klaveren en volgens de politie was de pietendemonstratie een groot feest.
Voor de kleine zwarte vrouw die wél een goede reden had om daar te staan was het minder gezellig. Maar ja. Moet ze maar niet tegen Zwarte Piet zijn.

Petitie
Helaas heb ik de vrouw daarna niet meer kunnen spreken. Ik weet niet waar ze vandaan komt en hoe haar dag verder is verlopen. Toch zou ik iets voor haar willen doen.
Op internet kwam ik een petitie tegen ‘Stop de ‘slow motion’ genocide in West-Papoea’.
Het lijkt me zinniger om deze petitie te tekenen dan een ‘Pietitie’ voor een  sprookjesfiguur.

Inmiddels is duidelijk geworden dat de Facebookpagina ‘Pietitie’ niets te maken heeft met de actie op het Malieveld.
Ik kreeg veel reacties en vragen binnen via dit blog en Twitter. Ik heb daarom een vervolg geschreven waarin ik een en ander verklaar: Zwarte Piet, the day after.

Ik heb de mevrouw in kwestie (Tilly Kaisiëpo) opgezocht en een webdocumentaire over haar en de situatie in West-Papoea gemaakt. Waarschuwing: de documentaire bevat beelden die als schokkend kunnen worden ervaren:  Papua Merdeka, Tilly’s strijd.

Dank voor alle reacties. We zijn inmiddels een week verder, dus het lijkt goed om deze discussie af te sluiten. Nieuwe reacties worden niet meer gepubliceerd.

http://www.gerritdeheus.com

Mijn top 5 van Nederlandse fotojournalisten

 

Fotojournalist Cor de Kock wacht op de zonsverduistering

 

Hoewel de fotojournalistiek onder druk staat, telt Nederland nog een flink aantal goede fotojournalisten. Dit is mijn persoonlijke top 5. Reacties en aanvullingen zijn van harte welkom.


5 Martijn Beekman

Hagenaar Martijn Beekman is de beste fotograaf op en rond het Binnenhof. En vooral daarom bekend. Maar wie zijn website http://www.martijnbeekman.nl/ bekijkt, ziet dat hij veel meer kan.
Zo is hij ook erg goed in het vastleggen van het dagelijks leven. Met humor en respect. Zoals deze foto, gemaakt tijdens een les solliciteren van een reïntegratiecursus: http://www.martijnbeekman.nl/frame.php?itemId=53855 (Geen directe link. Foto nummer 21)

4 Pim Ras

Pim Ras is jaarlijks grootverdiener als het gaat om prijzen bij de Zilveren Camera. Vooral in de categorie ‘Sport’, maar de laatste jaren ook in categorieën als ‘Politiek’ en ‘Nieuws’. Vorig jaar won hij de hoofdprijs met de foto van Karst T. De dader van de aanslag in Apeldoorn. Zijn website: http://www.pimras.nl/

3 Robin Utrecht

Robin Utrecht heeft een instinct voor nieuws en laat zich door niets en niemand tegenhouden om het in beeld te brengen. Hij werd in 2002 gekozen tot Fotojournalist van het Jaar én won de Zilveren Camera met een foto van het ontzielde lichaam van Pim Fortuyn op het Mediapark in Hilversum. Terwijl zijn collega’s voor een hek wachtten, klom Utrecht over een ander hek om deze iconische foto te maken. Zijn website: www.robinutrecht.nl

2 Joost van den Broek

Joost van den Broek is voornamelijk bekend van zijn werk in de Volkskrant. Een nieuwsfotograaf die zich heeft gespecialiseerd in geëngageerde reportages met betrekking tot de multiculturele samenleving en het vluchtelingen- en asielbeleid. Daarnaast maakt hij fantastische portretten. Een combinatie die je niet vaak ziet. Hij is de afgelopen jaren veelvuldig in de prijzen gevallen. Zo werd hij in 2006 én in 2008 gekozen tot Fotojournalist van het Jaar.

1 Jerry Lampen

De Rotterdamse fotograaf Jerry Lampen werkt voor het Britse persbureau Reuters. Hij heeft naam gemaakt met reportages in landen als Afghanistan, Rusland en Israël. In 2003 won hij de eerste prijs in de World Press Photo, General News category , met foto’s van rouwende vrouwen in Gaza: http://bit.ly/ayYv65, won hij de Zilveren Camera én werd hij uitgeroepen tot fotojournalist van het jaar, een titel die hij twee jaar daarvoor ook al kreeg.

Nikkelen Nelis

De moderne journalist moet van alle markten thuis zijn. Waar ooit het gereedschap bestond uit een blocnote en een pen, sleept hij nu een rugzak mee met videocamera, fototoestel en geluidsrecorder. De journalist is multimediaal en werkt crossmediaal. Daarmee doet hij of zij denken aan een Nikkelen Nelis, zo’n muzikant die probeert met handen, voeten en lippen het geluid van een compleet orkest te produceren.
De muziek van de Nikkelen Nelis klinkt vaak wat vals, omdat het lastig is om tegelijkertijd te trommelen én trompet te spelen. Zoals het voor een journalist ook lastig is om aantekeningen te maken tijdens het fotograferen of andersom.
Het gevaar van mutimediaal werken is dan ook dat de kwaliteit van het journalistieke product in zijn geheel achteruit gaat. Een goed artikel schrijven en een goede foto maken zijn twee verschillende dingen. Wanneer je beiden moet doen is de kans groot dat het ene onderdeel ten koste gaat van het andere of, nog erger, dat je beide onderdelen half doet.

Omdat op de meeste redacties de schrijvende journalisten het voor het zeggen hebben en beeldredacties schaars zijn, komt het vaker voor dat schrijvende journalisten fotograferen dan dat fotografen schrijven. Met als gevolg dat vooral de kwaliteit van de fotografie achteruit gaat.
Als fotograaf vind ik dat zonde. Niet omdat het om mijn broodwinning gaat, maar omdat ik liever een krant, tijdschrift of website zie waar fotografie serieus wordt genomen en misschien zelfs van toegevoegde waarde is.
Vaak hoor ik journalisten roepen dat het met de camera’s van tegenwoordig geen probleem meer is om een goede foto te maken. Een vreemd misverstand. Alsof het alleen om het gereedschap gaat. Zo geredeneerd zou ik kunnen zeggen dat ik met de juiste pen een interessant artikel zou kunnen schrijven.
Ik begrijp best dat we niet terug kunnen in de tijd en dat journalisten multimediaal zullen blijven werken. Maar het zou mooi zijn wanneer journalisten het fotograferen dan wel serieus zouden nemen. Verdiep je er een beetje in. Vergelijk je foto’s met die van professionele fotografen en leer daar van.

Nu moeten wij fotografen ons werk ook weer niet groter maken dan het is. We zijn makkelijker te vervangen dan de gemiddelde chirurg. Daarom geef ik de komende tijd, op dit blog, tips aan journalisten en redacteuren die ook fotograferen. Want wanneer je naast goed trommelen beter trompet leert te spelen, wordt de muziek daar alleen maar beter van.

Leraar van het Jaar 2010

Als fotograaf ontmoet je veel mensen. Vaak zijn dat vluchtige ontmoetingen, maar soms ontmoet je mensen die grote indruk op je maken. Zoals Trudy Coenen, docente Nederlands op het Montessori College Oost in Amsterdam en gisteren gekozen tot Leraar van het Jaar 2010.
Op de volledig zwarte VMBO en Mavo is Trudy niet alleen docente, maar ook moeder, mentor en regelaar. “De film Entre les Murs had ook bij ons op school gemaakt kunnen worden”, aldus Trudy.
Samen met Sigrid van Iersel maakte ik vorig jaar een reportage in haar klas. Een samenvatting staat op haar blog: http://bit.ly/9MgmPW . Enkele foto’s die ik maakte staan hieronder:

Leraar van het Jaar Trudy Coenen

Leraar van het Jaar, Trudy Coenen

Leraar van het Jaar, Trudy Coenen

Leerlingen van de Leraar van het Jaar, Trudy Coenen

Leraar van het Jaar, Trudy Coenen

Leerlingen van de Leraar van het Jaar, Trudy Coenen

Leraar van het Jaar, Trudy Coenen

Orkaanseizoen

Dianne Brookshire in haar huis in Bridge City, Texas.

De zuid- en oostkust van de Verenigde Staten worden elk jaar door orkanen getroffen. Zondag 29 augustus herdenkt New Orleans de grootste. Katrina. Het is dan vijf jaar geleden dat de orkaan vele slachtoffers eiste en een groot deel van de stad verwoestte.

Een andere orkaan die veel schade aanrichtte was Ike. In de nacht van 12 op 13 september 2008 kwam Ike aan land in Texas. Door overstromingen als gevolg van de orkaan, kwamen duizenden huizen onder water te staan.
Een maand later was ik, voor een reportage over een heel ander onderwerp, in de VS en reed ik toevallig door het rampgebied. Zoals het met nieuws gaat, was ik Ike al vergeten. Maar dat waren de betrokkenen natuurlijk niet. In haar verwoestte huis in Bridge City, sprak ik Dianne Brookshire.
“Welkom in de hel”, is het eerste wat ze tegen me zegt. Ze leidt me rond door wat ooit haar huis was en vist hier en daar nog wat persoonlijk bezittingen uit het puin.
Lang kan ze nooit in haar huis blijven. “Maximaal vier á vijf uur, anders stort ik in. Dan ga ik weer naar de caravan waar ik nu samen met mijn dochter woon.” Ze is niet alleen verdrietig om het verlies van haar huis, maar ook heel boos. Op de verzekeringsmaatschappijen. “Volgens onze hypotheekverstrekker hoefden wij geen verzekering tegen overstroming af te sluiten, maar wel tegen orkaanschade. Volgens de verzekeringsmaatschappij is deze schade veroorzaakt door overstroming, dus betalen ze niets. Dat die overstroming het gevolg is van een orkaan, kijkt men voor het gemak maar over heen. En ja, dit is een van de bedrijven die, vanwege de economische crisis, hulp kregen van onze overheid.”

De gemeenste sheriff van Amerika

Het RTL nieuws bracht gisteren een reportage over Sheriff Joe Arpaio (78), de zelfbenoemde gemeenste sheriff van Amerika. Gevangenen die veroordeeld zijn voor relatief lichte vergrijpen als rijden onder invloed en drugsbezit, brengt hij onder in tentenkampen in Phoenix, waar de temperatuur kan oplopen tot 50 graden. Daarnaast serveert hij hen voedsel waarvan de houdbaarheidsdatum met maanden is overschreden en herintroduceerde hij de chaingang. Twee jaar geleden bezocht ik zijn gevangenis en sprak met hem. Hij heeft duidelijk een eigen kijk op de wereld. Volgens hem is de Amerikaanse ‘War on drugs’ een groot succes en voorkomt het Nederlandse taferelen. “In Amsterdam struikel je over de junks en de hoeren” aldus de bejaarde sheriff.

Vandaag stond er een goed artikel in de Volkskrant over het verstrekken van gratis heroïne in Utrecht. De criminaliteit en overlast  is daarmee enorm afgenomen. Sheriff Joe zal waarschijnlijk weinig zien in deze aanpak.