Freelance (Foto)Journalist? Je bent ook ondernemer!

Winnaars van de Olympiade. De wetenschappers van de toekomst.

Winnaars van de Olympiade. De wetenschappers van de toekomst.

Gisteren mailde een contactpersoon bij het ministerie van OCW: ‘Ik zat klaar om je te bellen, maar werd op mijn vingers getikt. Je zit niet in het raamcontract dat we sinds begin dit jaar moeten gebruiken en ga dus gedwongen met een fotograaf in zee die wel op die lijst staat.’
Op dat moment besefte ik ineens dat ik dit jaar weinig foto-opdrachten voor overheidsinstanties heb gedaan. Wel een paar, dus waarschijnlijk is het systeem (nog) niet waterdicht.

Onderzoek
Ook herinnerde ik me een bijeenkomst van de NVJ/NVF, waar een onderzoek werd gepresenteerd over tarieven, auteursrechten, onderhandelingen en toekomstverwachtingen voor freelance journalisten, schrijvers en fotografen.
Dankzij de cijfers die tijdens die bijeenkomst gepresenteerd werden, begreep ik waarom veel van mijn offertes niet tot opdrachten leiden. De gemiddelde tarieven zijn in vijf jaar tijd met ongeveer 40% gedaald, terwijl ik daar nooit in mee ben gegaan. Inflatie heb ik die vijf jaar niet meegerekend, dus ging ik er sowieso al op achteruit.

Ondernemer
Tijdens die bijeenkomst viel me op dat er weinig journalisten en fotografen aanwezig waren die óók als ondernemer denken. Terwijl ze dat meestal wel zijn.
Al snel werden de schuldigen van de dalende tarieven aangewezen: de uitgevers die de tarieven bepalen en freelancers onder druk zetten, amateurs die voor weinig of gratis werken en wat doet ‘de politiek’? En de NVJ?
Niemand die er aan dacht om naar zichzelf te kijken. Je bepaalt als ondernemer toch zelf voor welk tarief je wil werken?

Aanbesteding
Vlak voordat ik wilde reageren kreeg een jonge vrouw de microfoon. Zij was fotografe en confronteerde de kamerleden die bij het debat aanwezig waren met het feit dat óók de overheid misbruik maakt van freelancers.
Ze vertelde over een contract dat ze had getekend. Ze had meegedaan met een aanbesteding van de Rijksoverheid voor fotografie voor diverse ministeries, maar was het niet eens met de voorwaarden en vroeg zich af wat de kamerleden daar aan konden doen.
‘Maar je hebt wel getekend?’, vroeg D’66 kamerlid Kees Verhoeven. ‘Ja, anders zou ik geen opdrachten meer krijgen..’
Verhoeven was even stil. Misschien dacht hij net als ik: ‘Onderhandelen doe je toch niet nadat je al getekend hebt?’, maar hij beloofde kamervragen te stellen en heeft dat inmiddels ook gedaan.

Dalende tarieven en slechte voorwaarden
Na afloop van de bijeenkomst sprak ik de fotografe nog. Ik begrijp haar wel. Een groot deel van haar omzet kwam van de Rijksoverheid en ze had het gevoel dat ze met de rug tegen de muur stond. Toch vind ik het jammer dat ze een contract tekende waar ze eigenlijk niet achter staat, want dat is de reden dat de tarieven dalen en de voorwaarden verslechteren.
De enige manier om dat tegen te gaan is om met zijn allen de rug recht te houden en niet akkoord te gaan met lage tarieven en slechte voorwaarden. Kortom: we doen het onszelf aan.
Wijzen naar de NVJ/NVF of de politiek heeft geen zin. We zijn ondernemer en het wordt tijd dat we beseffen dat we zelf verantwoordelijk zijn voor onze omzet. De NVJ/NVF kan alleen adviseren. Het is niet toegestaan prijsafspraken te maken.

Eigen schuld
Voor mij was de Rijksoverheid geen hele grote opdrachtgever, maar door deze aanbesteding zal ik toch ongeveer
€ 5000 per jaar mislopen. Dat is jammer, maar mijn eigen schuld. Had ik maar op moeten letten, want ik wist van geen aanbesteding. Daarnaast weet ik ook niet zeker of ik wel had meegedaan. Dat zou afhankelijk zijn van de voorwaarden in het contract. Mijn ervaring met freelance-contracten is niet best, meestal wordt er veel geëist, maar weinig geboden.

Keuze
Hoe dan ook: de opdracht van het Ministerie van OCW gaat niet door. Dat vind ik jammer. Het is een onderwerp dat ik ieder jaar in beeld bracht: de huldiging van de winnaars van de nationale Olympiades. Dat deed ik inmiddels 14 jaar en het voelde als een traditie. Naast dat het een goede opdracht was, vond ik het ook leuk. Ieder jaar die slimme scholieren fotograferen die, vaak door hun ouders in hun netste kleren gehesen, ietwat verlegen of verveeld hun prijs in ontvangst nemen en de vragen van de staatssecretaris of minister van onderwijs beantwoorden.
Misschien wordt de opdracht nu uitgevoerd door de fotografe die dat tegen voorwaarden doet waar ze het niet mee eens is, maar dat is haar keuze.

Verkopen
Zelf neig ik er steeds meer naar om werk rechtstreeks te verkopen aan geïnteresseerden. Niet meer via grote uitgevers, niet meer via stockbureaus. ‘Cut out the middleman’, want daar blijft de meeste winst hangen. Foto’s verkoop ik rechtstreeks via mijn website en artikelen verkoop ik nu ook los aan geïnteresseerden.
Het is allemaal nog redelijk experimenteel, maar ik vind het wel leuk: sinds kort kan iedereen tegen betaling artikelen van mijn hand lezen via The Post Online Magazine en via Blendle.
Twee artikelen van mij zijn daar nu te lezen: een spectaculaire reportage over een van de grootste gevangenissen in de VS, waar gedetineerden meedoen aan de jaarlijkse Rodeo en een reportage over de strijd tussen professionele voetbalfotografen en amateurs.

Zo word ik eigenlijk ook een beetje marktkoopman:

‘EEN REPORTAGE IN DE MORGEN IS EEN DAG ZONDER ZORGEN!’

Dus als jullie allemaal de reportages willen lezen en daar € 0,28 per stuk voor over hebben, maken jullie misschien mijn door de aanbesteding gemiste omzet wel goed.
Als dat lukt, verloot ik een foto-afdruk van ongeveer A4 formaat, naar keuze: http://www.gerritdeheus.com

‘WIE MAAKT ME LOS?!’
 

Hoe betrouwbaar is Twitter-journalistiek?

Toen Twitter nog niet bestond

Toen Twitter nog niet bestond

Nog niet zo heel lang geleden waren we afhankelijk van journalisten voor onze nieuwsvoorziening. Maar nu iedereen een bericht kan schrijven of een foto kan maken én dat eenvoudig kan verspreiden, wat is dan de toegevoegde waarde van een journalist?

Toen ik in oktober vorig jaar een artikel schreef over de demonstratie voor het behoud van Zwarte Piet, had ik geen idee wat dat zou losmaken.
Doordat het veelvuldig gedeeld werd via sociale media als Facebook en Twitter, bezochten zo’n anderhalf miljoen mensen dit blog en ruim 2000 mensen reageerden op het artikel.
“Bloggers en sociale media bereiken meer dan de reguliere journalistiek”, hoorde ik mensen zeggen. Daar zit wel een kern van waarheid in, maar maakt dat de reguliere journalistiek overbodig?

Bronnen
Ik vond het een belangrijk verhaal dus was blij dat het artikel alom gedeeld en geprezen werd. Het voelde goed.
Totdat een journalist een bericht op Twitter plaatste: “Zijn er mensen die het verhaal van De Heus kunnen bevestigen? En waarom zijn er niet meer foto’s?”
Daar schrok ik van. Waarom twijfelt een collega-journalist aan mijn verhaal? Waarom zou ik liegen?
Het duurde een paar seconden totdat ik besefte dat het terechte vragen waren. Die journalist deed zijn werk. Als een van de weinigen nam hij mijn verhaal niet klakkeloos aan en ging opzoek naar meerdere bronnen. Gelukkig kon ik mijn verhaal onderbouwen met foto’s en werd het door meerdere mensen bevestigd.

Syrië
Maar hoe is dat met andere berichten op de sociale media? Is alles wel wat het lijkt en is het verstandig om zomaar alles te retweeten op Twitter of te delen op Facebook?
Soms zie je berichten en vooral foto’s die zo’n indruk maken dat je ze meteen wilt delen.
Zo ging er vorige maand een foto ‘viral’ van een jongetje in Syrië dat tussen de graven van zijn ouders lag te slapen. “Het meest schokkende beeld van de oorlog in Syrië”, werd er druk getwitterd. Maar was dat wel zo?
Journalist Harald Doornbos zocht het uit en schreef er een artikel over op zijn blog. Wat bleek? De foto is niet in Syrië gemaakt, maar in Saoedi-Arabië. En het jongetje ligt niet tussen de graven van zijn ouders te slapen, hij poseert voor een kunstenaar. Iemand vond het dus nodig om deze foto in een andere context te publiceren en had daar misschien wel belang bij.

Logo
In Nederland kunnen ook minder schokkende berichten viral gaan. Zeker als het om geld gaat in combinatie met politici.
Gisteren berichtte De Telegraaf dat een nieuwe huisstijl de stad Amsterdam een ton kost en plaatste daar een plaatje bij van het oude en het nieuwe logo.
Er was een klein verschil. De vormgever had een keer op enter gedrukt.
Op Twitter en Facebook zag ik het plaatje vaak voorbij komen met de tekst: “Het nieuwe logo van Amsterdam kost een ton!”
De reacties: “Wat een oplichter die ontwerper. Een keer op enter drukken en een ton in zijn zak steken!” En: “Ik had het voor de helft gedaan!” En dan natuurlijk de gebruikelijke verwensingen in de richting van politici: “Zal wel een vriendje van de wethouder zijn!”

Onze belastingcenten
Natuurlijk is 100.000 euro veel geld en kun je je afvragen of een nieuwe huisstijl nodig was, maar uit deze reacties blijkt dat mensen een plaatje blind delen en niet naar de context kijken. Of men begrijpt niet wat het begrip ‘huisstijl’ inhoudt. Gemakshalve neemt men aan dat die ton rechtstreeks naar de vormgever gaat en dat hij of zij alleen het logo aanpaste. Maar alles waar het logo op staat, wordt aangepast. Denk aan briefpapier, enveloppen, visitekaartjes, maar bijvoorbeeld ook reclameborden en belettering. Dat is veel werk, vertelde ook Edo van Dijk van  ontwerp bureau Edenspiekermann in Het Parool.
“Van onze belastingcenten!”, hoor ik dan roepen. Maar als de gemeente nu lokale ondernemers inschakelt om de huisstijl te ontwerpen en uit te voeren? Het gaat al jaren niet goed met de grafische industrie dus als de gemeente Amsterdam nu een vormgever, drukker en een beletteraar aan het werk zet, scheelt dat misschien wel weer een paar uitkeringen. Het is díe nuance die ik vaak mis op sociale media en dat is misschien wel het grootste verschil met het werk van (de meeste) journalisten.

Burgerjournalistiek
Dankzij de techniek van tegenwoordig kan iedereen een artikel schrijven, een foto maken en alles delen via de sociale media. En dat is mooi. Zeker in gebieden waar journalisten hun werk niet kunnen doen. Maar vaak mis ik de nuance. Ik ben voorzichtiger geworden met het delen van berichten waarvan ik niet zeker weet wie de bron is. En het delen van een plaatje zonder context, zoals het logo van de gemeente Amsterdam, doe ik niet meer.
Daarom denk ik dat,  naast ‘burgerjournalisten’ en ‘burgerfotografen’, journalisten en fotojournalisten noodzakelijk blijven. Journalisten kunnen zich onderscheiden door integer te zijn, kritisch te blijven en verder te kijken dan de burgerjournalist. Ook voor fotojournalisten is dat de manier om zich staande te houden tussen het grote aanbod van foto’s van hobbyisten. Want hoewel veel van hen prima foto’s maken, heeft het vaak weinig met journalistiek te maken, zoals blijkt uit het verhaal van deze fotograaf over zijn foto op nieuwswebsite nu.nl. Op het eerste gezicht een goede nieuwsfoto, maar uit zijn verhaal blijkt dat het tafereel volledig geënsceneerd is. Ook die foto werd veelvuldig gedeeld via Facebook en Twitter. Alsof het nieuws was.

 

Zwarte Piet, 1,4 miljoen views (slot)

Het begon vrolijk

Ik schrijf wel eens een artikel voor mijn blog. Meestal over fotografie, journalistiek of video. Via Twitter en Facebook deel ik het bericht en dan zijn er altijd wel een aantal mensen die dat lezen, vooral familie, vrienden en vakgenoten. Met een beetje geluk reageert er iemand: “Leuk blog!” of: “Mooie foto”. Maar dat is het dan wel zo’n beetje.

Malieveld

Hoe anders was het zaterdag 26 oktober 2013. Op het Malieveld in Den Haag fotografeerde ik de demonstratie voor het behoud van Zwarte Piet.
De middag begon vrolijk met muziek en dansende en zingende Zwarte Pieten. Maar het eindigde anders. Een groep demonstranten zag een vrouw met een vlag en concludeerde dat zij een tegendemonstrante was. Over wat er daarna gebeurde, schreef ik een artikel en plaatste dat op mijn blog.

Olievlek

Zoals gewoonlijk verspreidde ik het artikel via Twitter en Facebook en ik ging over tot de orde van de dag.
Toen ik even later op Twitter keek, zag ik dat het aardig werd geretweet en ook op Facebook werd het bericht vaak gedeeld. ‘Je gaat viral’, kreeg ik van een vriend door. Met een vette knipoog. Maar de knipoog bleek onterecht, het artikel verspreidde zich echt als een olievlek.

Mailbox

Toen ik de volgende dag mijn mailbox opende, zag ik dat ik zo’n 600 ongeopende berichten had en per minuut kwamen er twee nieuwe bij. Op Twitter was een voortdurende stroom aan mentions opgang gekomen en ik werd bedolven onder de berichten en ‘likes’ op Facebook. Het artikel had wat losgemaakt.

Nadelen

Het is natuurlijk altijd prettig als je werk gezien wordt, je maakt het niet voor niets. Maar het heeft ook nadelen, zo merkte ik. De reacties kun je niet negeren. Er kwamen vragen en opmerkingen waar ik op moest reageren. Over objectiviteit, betrouwbaarheid en integriteit. Dat doen familie en vrienden nooit.

Tijd

Het kost even tijd om 1700 reacties te verwerken. Maar de mensen die reageren hebben haast. Gewend aan het reageren op grote nieuwssites, willen ze meteen hun reactie terugzien op de website. Maar ik wilde de reacties toch nog wel filteren op grof taalgebruik.
Dan komen er mailtjes binnen van mensen die gereageerd hebben, maar niets terugzien op de website: “Word ik gecensureerd?!!” Waarop ik weer uitleg hoe ik werk en vooral: ik werk alleen.
Het overgrote deel van de reacties was positief, maar er zaten natuurlijk ook negatieve reacties tussen en er kwamen vragen en opmerkingen waar ik in een tweede artikel weer op gereageerd heb.

Media

Terwijl ik druk bezig was de reacties te verwerken kregen de overige media ook lucht van het artikel. Hart van Nederland belde als eerste, maar kort daarna volgden ‘RTL Late Night‘, ‘De Wereld Draait Door‘, ‘Radio Veronica‘ en maandagochtend belde Giel Beelen.
Aan Hart van Nederland besloot ik niet mee te doen. Vooral omdat ik vind dat het verhaal niet om mij gaat, maar om mevrouw Kaisiëpo. Over RTL Late Night en De Wereld Draait Door, twijfelde ik. “Wil ik wel op televisie, voegt het iets toe? En welk programma?” Want ik moest kiezen. De redactrices die ik sprak hadden alle begrip voor mijn twijfels en gaven me de mogelijkheid om er een nachtje over te slapen.

Lou Reed

Die avond overleed Lou Reed en ik dacht meteen: “De Wereld Draait Door zal sowieso afhaken.”
Dat klopte. Naast het overlijden van Lou Reed was er nog meer nieuws: een flinke storm had een leven gekost in Amsterdam. De actualiteit had het nieuws rond de Zwarte Pieten demonstratie ingehaald. De redactrice verontschuldigde zich, maar natuurlijk begrijp ik de keuze. Het programma heet niet voor niets ‘De Wereld Draait Door’.
Ook de redactrice van RTL Late Night maakte uitgebreid excuses. Daar kreeg ook het nieuws over de storm de voorkeur boven de Zwarte Pieten. Logisch.
Voor mezelf vond ik het niet zo heel erg,  maar voor mevrouw Kaisiëpo vond ik het wel jammer. Hoe meer aandacht voor haar ‘zaak’ hoe beter. Gelukkig heeft ze, naast Hart van Nederland, ook haar verhaal kunnen doen bij ‘Raymann is laat

Telefoontje

Een ander nadeel van alle aandacht voor het blog was dat de ‘demonstranten’ die ik gefotografeerd heb er ook lucht van kregen. Het eerste telefoontje kwam een paar dagen na de demonstratie: “Ben jij degene die die foto’s gemaakt heeft op het Malieveld? Die staan op Twitter, haal die er eens snel vanaf, dat kan zomaar niet!”
Ik legde uit dat ik de foto’s op mijn website heb geplaatst en dat anderen die verspreid hebben. En dat ik ze dan niet meer van Twitter kan krijgen. “Oké, dan ga ik verder kijken…’ zei ze en ze hing op.

Marco

Weer een dag later belde ene ‘Marco’. Hij was erbij geweest en vond dat ik de situatie niet goed had weergegeven. De man op de foto werd nu bedreigd en dat heeft hij niet verdiend, vond hij.
Toen ik vroeg of die man familie van hem is, was het even stil, maar vervolgens bevestigde hij dat.
Marco wilde graag afspreken om het een en ander te bespreken en zijn kant van het verhaal te vertellen.
Ik vroeg hem waarom dat niet telefonisch kon. Maar dat wilde hij niet en hij vond het zwak dat ik niet wilde meewerken.

Bedreigd

Marco heeft ook een reactie achtergelaten op het eerste artikel waarin hij beweert dat ik het ‘halve verhaal’ vertel. Ik heb geantwoord dat hij in een volgende reactie zijn verhaal kan vertellen. Ik censureer niets.
Maar ik vind het goed dat hij belde en het op wilde nemen voor een familielid dat bedreigd wordt en
ik wil benadrukken dat het nooit mijn bedoeling is geweest om zulke reacties op te roepen.
Als deze man bedreigd of geïntimideerd wordt, overkomt hem hetzelfde als mevrouw Kaisiëpo en dat wilden we toch juist niet met zijn allen?

Balans

Nu alles een beetje rustiger wordt, is het tijd om de balans op te maken. Wat hebben we bereikt?
Er is in ieder geval aandacht geweest voor de petitie ‘Stop de ‘slow motion’ genocide in West-Papoea‘.
Op zaterdag stond de teller op nog geen 3000 handtekeningen, nu (31 oktober 2013) staat de teller op bijna 29.000. En er is discussie ontstaan over belangrijke onderwerpen als racisme en discriminatie.

Onafhankelijk

Wat ook opvalt, is het aantal verzoeken om me in te zetten voor actiegroepen en andere organisaties.
En ik kreeg het verzoek om aangifte te doen tegen racisme en discriminatie en de foto’s aan de politie te leveren. Goed bedoeld, maar dat heb ik allemaal afgewezen. Ik ben onafhankelijk (foto)journalist en dat wil ik graag zo houden.

Vier maal De Volkskrant

Wat heb ik er zelf aan gehad? Het was in ieder geval een bijzondere ervaring. Op zondag hebben ruim een miljoen mensen mijn blog bezocht. Dat is ruim twee keer zoveel als de oplage van de Telegraaf of ruim vier maal De Volkskrant of tien maal Trouw. Sinds zaterdag zijn het er bij elkaar bijna anderhalf miljoen. Ongeveer 2000 mensen lieten een reactie achter.
Veel mensen denken dat ik hier heel veel aan verdiend heb. Dat valt erg mee. Zoals iedereen weet is internet gratis en die anderhalf miljoen lezers hebben geen vrijwillige financiële bijdrage geleverd. Ik kreeg wel verzoeken om het artikel op nieuwssites te plaatsen, maar daar zou niet voor betaald worden.
Crowdfunden met terugwerkende kracht zal niet lukken, vrees ik. Maar ik heb natuurlijk wel een aantal foto’s verkocht aan verschillende media.

Narratus Multimedia

Naar alle waarschijnlijkheid is dit mijn laatste artikel over dit onderwerp. Genoeg is genoeg.
Het wordt tijd dat ik me weer ga richten op mijn echte werk. Iets waar ik ook wat mee verdien.
Want naast mijn journalistieke werk heb ik ook nog een multimediabedrijf: Narratus Multimedia. Wij leveren webdocumentaires (beeldverhalen), videoreportages en we maken natuurlijk (journalistieke)fotoreportages en portretten.
En nu er anderhalf miljoen mensen zijn die mij kennen, verwacht ik het natuurlijk heel druk te krijgen.

Iedereen bedankt voor de reacties en ondanks dat het pas oktober is: alvast een gezellige Sinterklaasviering.

Gerrit de Heus

Dank voor alle reacties. We zijn inmiddels een week verder, dus het lijkt goed om deze discussie af te sluiten. Nieuwe reacties worden niet meer gepubliceerd.

 

 

Zwarte Piet, the day after the day after. De Media

De Media

De Media

Lang geleden, tijdens de huldiging van ‘Big Brother’ Ruud in het voetbalstadion van NAC Breda, schopte een steward mij een hersenschudding. Opeens was ik zelf onderwerp van het nieuws. Niet persé omdat dát nieuws was, maar vooral omdat het ‘Knuffel Ruud’ betrof.
De zondag daarna stond de telefoon roodgloeiend. Redacteuren van kranten, radio en televisie wilden allemaal graag ‘mijn verhaal’ horen. Veel heb ik afgehouden. Ik had niet echt de behoefte om met mijn kop op tv te komen en je weet nooit hoe er geknipt wordt.
Daarnaast keek ik naar de stijl van het programma. Wil ik daar mee geassocieerd worden?
Kom ik voor of na het NK Fricandellen eten?
Ik heb toen alleen een reactie gegeven aan een paar kranten en een regionale omroep.
Internet bestond nog niet

Televisieprogramma’s

Nu ben ik weer, onbedoeld, onderwerp van het nieuws. Omdat ik nieuws in beeld heb gebracht en er over heb geschreven. Het blijft een raar fenomeen.
Inmiddels heb ik drie uitnodigingen gekregen voor televisieprogramma’s. Een daarvan heb ik al afgewezen. De overige twee zou ik tussen moeten kiezen want dat zijn concurrenten van elkaar. Maar beiden hebben een andere invalshoek.

Radio Veronica

Gisteren werd ik ook gebeld door een redacteur van Radio Veronica. Of ik mijn verhaal bij hun wilde doen. Ik dacht: een radiointerview , daar kan niet zo veel mis gaan. De redacteur vertelde dat het opgenomen werd, want dat zou handiger zijn voor de uitzending.
vanmorgen werd ik gebeld: “Met (*) van Radio Veronica. Je gaat zometeen praten met Rick van Velthuysen.  We zijn een vrolijk programma, dus het mag best een beetje los, maak gerust een geintje.” Ik kreeg meteen mijn bedenkingen. Het onderwerp leent zich niet echt voor een geintje vind ik, maar ik knalde er een vrolijk “Goedemorgen!” in.

Tokkies

Toen het gesprek met de DJ begon was meteen duidelijk dat hij mij een bepaalde richting in wilde duwen. “Zo dus wat was dat voor volk, wat waren dat voor malloten, wat een tokkies, vind je ook niet wat vind je daar nu van?”
Ik was op mijn hoede en was niet van plan om populistische uitspraken te doen. En dat lukte. Maar waarschijnlijk vonden ze dat toch een beetje saai en als Radio Veronica moet je natuurlijk een beetje voor opschudding zorgen.
Toen hij bleef hameren op de domheid van de betrokkenen zei ik: “Het is waarschijnlijk niet het meest intelligente volk, als het zich zo gedraagt.
En wat hoor ik in de uitzending? De vraag: “Wat vind je van die mevrouw die daar stond voor West-Papoea?” Mijn antwoord: “Waarschijnlijk niet het meest intelligent.”
Knippen in een interview kan, maar iemand zoiets in de mond leggen is schandalig.

Mediatraining

Gelukkig ben ik niet zo heel vaak onderwerp van het nieuws, dus ik schrijf me nog niet in voor de eerstvolgende mediatraining. Maar ik begrijp nu heel goed dat mensen die wel vaak in het nieuws zijn, mediatraining krijgen en voorzichtig zijn. Vaak gaat dat ten koste van de spontaniteit van het interview. Dat hebben we dus aan dit soort programma’s en mensen te danken.

Naiëf

Moet ik er nu iets aan gaan doen? De directie van Veronica bellen, zoals iemand voorstelde? Nee, ik denk het niet. Laat ik het maar niet groter maken dan het is.
Ik heb er weer van geleerd. Misschien ben ik naïef dat ik uit ga van de goede bedoelingen van mens en media.
Zojuist belde de NCRV voor een interview op Radio 1. De redacteur hoorde mijn aarzeling en ik heb hem het voorval uitgelegd.  Natuurlijk vond hij het ook schandalig.
“Maar wij zijn live, dus kunnen niet knippen.” Daar vertrouw ik dan maar op. Daarnaast is de invalshoek anders: het zou vooral over de journalistieke afweging gaan. Dus toch maar besloten mee te werken. Als je het wilt horen: Radio 1, NCRV Lunch, tussen 12.15 en 12.30.

Fotograferen

Van het incident bij NAC heb ik nog wel iets geleerd: je bent 1 á 2 dagen in het nieuws en dan is het voorbij.
Lijkt me prima. Dan ga ik maar weer eens iets fotograferen of zo.

Reactie Rick van Velthuysen: Ik heb het interview opgenomen. Redacteur knipt, heeft knipfout gemaakt. Tijdens uitzending moest ik iets anders luisteren. Niet gehoord.

Dank voor alle reacties. We zijn inmiddels een week verder, dus het lijkt goed om deze discussie af te sluiten. Nieuwe reacties worden niet meer gepubliceerd.

Zwarte Piet, the Day After (English)

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Maybe I’m naïve, but when I published my article yesterday I really had no idea the kind of response it would generate. There have been about 100 emails per hour and the current tweets and retweets seem endless. Apparently my story has touched a nerve.
But there are also comments and questions. That’s what I can go into here:

Did I witness beating and/or kicking 

No. In my blog I did not write that, but I want to emphasize it here once more.
The man in the picture was the most aggressive, but he was stopped by bystanders.

How many people were involved? It was not all the protesters?

I estimate that about 30 – 40 people were standing around. It was later in the day, and there were quite a few people left. According to estimates, there were a total of about 400 protesters.

In replies I regularly read that it makes me a hero because I ‘intervened.’

People, this is very much exaggerated. The only thing I did was a hand pull away and make a comment along the lines of “Give me a break.” I wrote it to indicate that it is difficult as a photojournalist to determine when to shoot or to choose to intervene. To think as a man or as a photojournalist. And for the record, I’m human first and photojournalist second.

Why should we believe you, are there more sources?

In the beginning I was standing with another person to talk to the woman. When the protesters gathered around, there was a fierce ‘discussion’ between them and the woman. Then came more protesters, and more people from the media .

Your story is not objective.

As a photojournalist I write for my blog occasionally. That’s usually about photography or journalism. In this case I wanted to write about the choice of whether or not to intervene if needed. But I noticed that I wanted to write an account of what happened. I doubted whether I should publish it. But what I write about what happened to that lady, is as it was. Fairly and objectively. I made it no more beautiful or less beautiful.
What you might call less objective is my comment that I think the less important reason for the demonstration for the preservation of Zwarte Piet than the reason for which the lady demonstrated. Sorry, I’m only human.

‘Pietitie’ has nothing to do with this demonstration.

I read that later, yes. However. When the petition was presented, the presenter spoke clearly of a joint action and called for all initiatives, including the ‘Pietitie.’
I spoke to the organizer of ‘Pietitie’ and told him I find it annoying that they are so in the news, but he said he understands that I have a job to do.
And for the record, the other organizations also are not to blame. They are not responsible for a small group of people who can not behave themselves.

The demonstration is now portrayed negatively in the news. 

That’s right, and that I find annoying. Especially for the girl who organized the demonstration. But as a photojournalist I bring reality into focus, even if it may be unflattering. Before this incident, there was nothing controversial. The atmosphere was friendly and cheerful. 

Then another remark by a journalist from De Telegraaf: “De Heus is making things up.”

That journalist was not present and based that opinion on a YouTube video that was recorded 8 minutes after I made my first picture. Journalistic high-mark.

Do you have more photos? Especially showing the large group of people?

Yes, I have posted them on my website.
And while I’m on the subject, let me clearly indicate:

THERE IS COPYRIGHT ON ALL PHOTOS!

Anyone who publishes a photo without permission will have to pay compensation . Not everyone knows or wants to know , but it’s just the law.
I am not very difficult or expensive, so please contact us if you want to publish photos.
This is not just a financial issue. But I also want to know where a photo is published and in what context.

The photos:

http://bit.ly/18Yy3xK+

Another update on the woman it is all about: Tilly Kaisiëpo

She just called me and we had a nice conversation. She’s doing well, and she is very happy that there’s attention for West Papua  Tonight she’s telling her story on ‘Hart van Nederland.’

I hope I have answered your questions adequately. Otherwise let me know.

 

Zwarte Piet, Malieveld The Hague (English)

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

There she stands. A small black woman in a big white sweatshirt. Alone on a quiet patch of Malieveld (The Hague). Proudly she puts a flag in the air, the flag of West Papua where her roots lie, the flag that’s banned in Indonesia.
She demonstrates against the Indonesia that annexed West Papua. “Since that conflict, 400,000 Papuans killed.” And she demonstrates against the United Nations, the organization that does nothing to stop it.

Zwarte Piet

A few hundred meters further it looks a lot happier. People dancing and singing Sinterklaas songs. These people are also demonstrating against the UN, but for the preservation of Zwarte Piet. Also important.
When a small group of Zwarte Piet sympathizers sees the woman with the flag, the mood changes. A small group closes in on her. A blonde woman with black face paint starts screaming: “So you’re against Zwarte Piet? Go back to your own country!”
The woman stammers that she is not against Zwarte Piet, in fact she’s also protesting the UN. She thinks it’s important that the UN spend time and money into research in West Papua and that research into Zwarte Piet is nonsense and a waste of money. But the group doesn’t hear, or doesn’t want to hear. “She is against Zwarte Piet!”

Anxiety

More and more bystanders get involved. They yell at her and if she tries to speak, they drown her out with Sinterklaas songs.
The little woman is enclosed like the prey of a group of Hyenas. In the blue eyes of the black made-up faces the hatred seems visible. The eyes of the woman betrayed nothing but fear.

Fleeing

But when a man tries to take her flag, she fights like a lion to keep it. Bystanders are now laughing at her. The woman tries to escape the melee, but an older man comes behind her as if he is pursuing the worst kind of criminal. He grabs her and it looks like he wants to hit her. At that moment someone from the crowd holds his arm and pulls him away from the woman, who is now in panic.

Police

The second time she is trapped, the police arrive. An officer asks the woman to come along “For your safety, ma’am.”
As the woman is walked to the waiting police van, a crowd of bystanders cheers. “She’s being arrested,” says a woman in tracksuit. “Rightly so,” notes her husband.

Photojournalist

As (photo) journalist one must be objective. It’s my job to report what happens. Yet that is not always easy. Today I witnessed a group of people that picked a person out of a crowd to attack her. I stood by and took pictures. It felt uncomfortable, I felt guilty.
One time today I did interfere with the proceedings. A man grabbed the woman by the shoulder, and in a reflex I pulled his hand away. But in fact that is not my job; it’s my job to photograph. Yet I’m glad it did not get out of hand. The woman was not beaten. She was “only” threatened, harassed, insulted and “kindly” asked to adapt Dutch ways or to “piss off to her own country.”

Success

For the Zwarte Piet sympathizers the demonstration was a great success. The ‘Pietitie’ on Facebook has received over 2 million ‘likes,’ and according to police the demonstration was a big party.
For the small black woman, who had a good reason to stand there, it was less pleasant. But, well. You shouldn’t say you’re against Zwarte Piet.

Petition

Unfortunately I could not speak to the woman afterward. I don’t know where she comes from or how her day ended. However, I would like to do something for her.
On the internet I came across a petition “Stop the ‘slow motion’ genocide in West Papua.”
It seems more sensible to sign this petition – than a ‘Pietitie’ for a non-existent fairy tale figure.

Translation Google / Greg Shapiro

Zwarte Piet, the day after

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Misschien naïef, maar toen ik gisteren mijn artikel publiceerde had ik werkelijk geen idee dat het zoveel reacties zou oproepen.  Er komen ongeveer 100 mailtjes per uur binnen en de stroom tweets en retweets lijkt oneindig. Blijkbaar maakt mijn verhaal iets los.
Maar er komen ook opmerkingen en vragen. Daar wil ik hier zo goed als ik kan op ingaan:

Is er geslagen en/of geschopt?
Nee. In mijn blog schrijf ik dat ook niet, maar ik wil het hier nog een keer benadrukken.
De man op de foto was het meest agressief, maar hij werd door omstanders tegengehouden.

Hoeveel mensen waren er bij betrokken? Het ging toch niet om alle demonstranten?
Ik schat in dat er zo’n 30 á 40 mensen omheen stonden. Het was al wat later en er waren al best veel mensen vertrokken.  Volgens schattingen waren er in totaal zo’n 400 demonstranten.

In reacties lees ik regelmatig dat men mij een held vindt omdat ik ‘ingreep’.
Mensen, dat is heel erg overtrokken. Het enige dat ik deed was een hand wegtrekken en een opmerking maken in de trant van: “Doe even normaal” Ik schreef dat om aan te geven dat het lastig is om als fotojournalist om te bepalen wanneer je moet fotograferen of moet kiezen in te grijpen. Dus denken als mens of als fotojournalist. En voor de duidelijkheid: ik ben eerst mens en dan fotojournalist.

Waarom zouden we jou geloven, zijn er meer bronnen?
In het begin stond ik met nog één persoon met haar te praten. Toen de demonstranten erop af kwamen, ontstond er een felle ‘discussie’ tussen hen en de mevrouw. Vervolgens kwamen er meer demonstranten op af én meer mensen van de media.

Je verhaal is niet objectief.
Als fotojournalist schrijf ik af en toe voor mijn blog. Dat gaat dan meestal over fotografie of journalistiek. In dit geval wilde ik schrijven over de keuze van wel of niet ingrijpen als dat nodig zou zijn.  Maar ik merkte dat ik het gebeuren van me af wilde schrijven. Ik twijfelde zelfs of ik het zou publiceren. Maar wat ik schrijf over wat er met die mevrouw gebeurde, is zoals het was. Eerlijk en objectief. Ik heb het niet mooier of minder mooi gemaakt.
Wat je minder objectief zou kunnen noemen is mijn opmerking dat ik de reden van de demonstratie voor het behoud van Zwarte Piet minder belangrijk vind dan de reden waar die mevrouw voor demonstreerde. Sorry, ik ben ook maar een mens.

‘Pietitie’ heeft niets met deze demonstratie te maken.
Dat las ik later ook.  Echter. Toen de petitie werd aangeboden, sprak de presentator duidelijk van een gezamenlijke actie en noemde alle initiatieven op, waaronder de ‘Pietitie’.
Ik heb de organisator van ‘Pietitie’ gesproken en hem verteld dat ik het vervelend vind dat zij zo in het nieuws komen, maar hij heeft er ook begrip voor dat ik mijn werk doe.
En voor de duidelijkheid: de overige organisaties treffen ook geen blaam. Zij zijn niet verantwoordelijk voor die groep mensen die zich niet kan gedragen.

De demonstratie komt nu negatief in het nieuws.
Dat klopt en dat vind ik vervelend. Vooral voor het meisje dat de demonstratie heeft georganiseerd. Maar als fotojournalist breng ik de werkelijkheid in beeld, dus ook wanneer dat minder leuk is. Voor dit incident was er ook niets aan de hand. De sfeer was gemoedelijk en vrolijk.

Dan nog een opmerking van een journalist van De Telegraaf: “De Heus is een fantast.”
De journalist was niet aanwezig, maar baseert die mening op een filmpje op YouTube dat opgenomen is 8 minuten nadat ik mijn eerste foto maakte. Journalistiek hoogstandje.

Heb je nog meer foto’s? Vooral die de grote groep mensen laten zien?
Ja, die heb ik op mijn website geplaatst.
En daarbij wil ik meteen nog even duidelijk aangeven:

ER BERUST AUTEURSRECHT OP ALLE FOTO’S!

Een ieder die zonder toestemming een foto publiceert zal een schadevergoeding moeten betalen. Niet iedereen weet het of wil het weten, maar het staat gewoon in de wet.
Ik ben niet heel moeilijk of duur, dus neem even contact op als je foto’s wilt publiceren.
Dat is niet alleen een financiële kwestie. Maar ik wil ook weten waar een foto gepubliceerd wordt en in welke context.

De foto’s:

http://gerritdeheus.photoshelter.com/gallery/Demonstratie-voor-behoud-Zwarte-Piet/G00003isHUoi90jc/

Nog een update over de vrouw waar het allemaal om gaat, Tilly Kaisiëpo:

Zij belde mij zojuist en we hebben een leuk gesprek gehad. Het gaat goed met haar en ze is heel blij dat er aandacht is voor West-Papua.  Vanavond doet ze haar verhaal in Hart van Nederland.
Ik hoop dat ik jullie vragen voldoende heb beantwoord, maar anders hoor ik het graag.

Dank voor alle reacties. We zijn inmiddels een week verder, dus het lijkt goed om deze discussie af te sluiten. Nieuwe reacties worden niet meer gepubliceerd.