Zwarte Piet, the Day After (English)

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Maybe I’m naïve, but when I published my article yesterday I really had no idea the kind of response it would generate. There have been about 100 emails per hour and the current tweets and retweets seem endless. Apparently my story has touched a nerve.
But there are also comments and questions. That’s what I can go into here:

Did I witness beating and/or kicking 

No. In my blog I did not write that, but I want to emphasize it here once more.
The man in the picture was the most aggressive, but he was stopped by bystanders.

How many people were involved? It was not all the protesters?

I estimate that about 30 – 40 people were standing around. It was later in the day, and there were quite a few people left. According to estimates, there were a total of about 400 protesters.

In replies I regularly read that it makes me a hero because I ‘intervened.’

People, this is very much exaggerated. The only thing I did was a hand pull away and make a comment along the lines of “Give me a break.” I wrote it to indicate that it is difficult as a photojournalist to determine when to shoot or to choose to intervene. To think as a man or as a photojournalist. And for the record, I’m human first and photojournalist second.

Why should we believe you, are there more sources?

In the beginning I was standing with another person to talk to the woman. When the protesters gathered around, there was a fierce ‘discussion’ between them and the woman. Then came more protesters, and more people from the media .

Your story is not objective.

As a photojournalist I write for my blog occasionally. That’s usually about photography or journalism. In this case I wanted to write about the choice of whether or not to intervene if needed. But I noticed that I wanted to write an account of what happened. I doubted whether I should publish it. But what I write about what happened to that lady, is as it was. Fairly and objectively. I made it no more beautiful or less beautiful.
What you might call less objective is my comment that I think the less important reason for the demonstration for the preservation of Zwarte Piet than the reason for which the lady demonstrated. Sorry, I’m only human.

‘Pietitie’ has nothing to do with this demonstration.

I read that later, yes. However. When the petition was presented, the presenter spoke clearly of a joint action and called for all initiatives, including the ‘Pietitie.’
I spoke to the organizer of ‘Pietitie’ and told him I find it annoying that they are so in the news, but he said he understands that I have a job to do.
And for the record, the other organizations also are not to blame. They are not responsible for a small group of people who can not behave themselves.

The demonstration is now portrayed negatively in the news. 

That’s right, and that I find annoying. Especially for the girl who organized the demonstration. But as a photojournalist I bring reality into focus, even if it may be unflattering. Before this incident, there was nothing controversial. The atmosphere was friendly and cheerful. 

Then another remark by a journalist from De Telegraaf: “De Heus is making things up.”

That journalist was not present and based that opinion on a YouTube video that was recorded 8 minutes after I made my first picture. Journalistic high-mark.

Do you have more photos? Especially showing the large group of people?

Yes, I have posted them on my website.
And while I’m on the subject, let me clearly indicate:


Anyone who publishes a photo without permission will have to pay compensation . Not everyone knows or wants to know , but it’s just the law.
I am not very difficult or expensive, so please contact us if you want to publish photos.
This is not just a financial issue. But I also want to know where a photo is published and in what context.

The photos:

Another update on the woman it is all about: Tilly Kaisiëpo

She just called me and we had a nice conversation. She’s doing well, and she is very happy that there’s attention for West Papua  Tonight she’s telling her story on ‘Hart van Nederland.’

I hope I have answered your questions adequately. Otherwise let me know.


Zwarte Piet, Malieveld The Hague (English)

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

There she stands. A small black woman in a big white sweatshirt. Alone on a quiet patch of Malieveld (The Hague). Proudly she puts a flag in the air, the flag of West Papua where her roots lie, the flag that’s banned in Indonesia.
She demonstrates against the Indonesia that annexed West Papua. “Since that conflict, 400,000 Papuans killed.” And she demonstrates against the United Nations, the organization that does nothing to stop it.

Zwarte Piet

A few hundred meters further it looks a lot happier. People dancing and singing Sinterklaas songs. These people are also demonstrating against the UN, but for the preservation of Zwarte Piet. Also important.
When a small group of Zwarte Piet sympathizers sees the woman with the flag, the mood changes. A small group closes in on her. A blonde woman with black face paint starts screaming: “So you’re against Zwarte Piet? Go back to your own country!”
The woman stammers that she is not against Zwarte Piet, in fact she’s also protesting the UN. She thinks it’s important that the UN spend time and money into research in West Papua and that research into Zwarte Piet is nonsense and a waste of money. But the group doesn’t hear, or doesn’t want to hear. “She is against Zwarte Piet!”


More and more bystanders get involved. They yell at her and if she tries to speak, they drown her out with Sinterklaas songs.
The little woman is enclosed like the prey of a group of Hyenas. In the blue eyes of the black made-up faces the hatred seems visible. The eyes of the woman betrayed nothing but fear.


But when a man tries to take her flag, she fights like a lion to keep it. Bystanders are now laughing at her. The woman tries to escape the melee, but an older man comes behind her as if he is pursuing the worst kind of criminal. He grabs her and it looks like he wants to hit her. At that moment someone from the crowd holds his arm and pulls him away from the woman, who is now in panic.


The second time she is trapped, the police arrive. An officer asks the woman to come along “For your safety, ma’am.”
As the woman is walked to the waiting police van, a crowd of bystanders cheers. “She’s being arrested,” says a woman in tracksuit. “Rightly so,” notes her husband.


As (photo) journalist one must be objective. It’s my job to report what happens. Yet that is not always easy. Today I witnessed a group of people that picked a person out of a crowd to attack her. I stood by and took pictures. It felt uncomfortable, I felt guilty.
One time today I did interfere with the proceedings. A man grabbed the woman by the shoulder, and in a reflex I pulled his hand away. But in fact that is not my job; it’s my job to photograph. Yet I’m glad it did not get out of hand. The woman was not beaten. She was “only” threatened, harassed, insulted and “kindly” asked to adapt Dutch ways or to “piss off to her own country.”


For the Zwarte Piet sympathizers the demonstration was a great success. The ‘Pietitie’ on Facebook has received over 2 million ‘likes,’ and according to police the demonstration was a big party.
For the small black woman, who had a good reason to stand there, it was less pleasant. But, well. You shouldn’t say you’re against Zwarte Piet.


Unfortunately I could not speak to the woman afterward. I don’t know where she comes from or how her day ended. However, I would like to do something for her.
On the internet I came across a petition “Stop the ‘slow motion’ genocide in West Papua.”
It seems more sensible to sign this petition – than a ‘Pietitie’ for a non-existent fairy tale figure.

Translation Google / Greg Shapiro

Zwarte Piet, the day after

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Demonstranten voor Zwarte Piet.

Misschien naïef, maar toen ik gisteren mijn artikel publiceerde had ik werkelijk geen idee dat het zoveel reacties zou oproepen.  Er komen ongeveer 100 mailtjes per uur binnen en de stroom tweets en retweets lijkt oneindig. Blijkbaar maakt mijn verhaal iets los.
Maar er komen ook opmerkingen en vragen. Daar wil ik hier zo goed als ik kan op ingaan:

Is er geslagen en/of geschopt?
Nee. In mijn blog schrijf ik dat ook niet, maar ik wil het hier nog een keer benadrukken.
De man op de foto was het meest agressief, maar hij werd door omstanders tegengehouden.

Hoeveel mensen waren er bij betrokken? Het ging toch niet om alle demonstranten?
Ik schat in dat er zo’n 30 á 40 mensen omheen stonden. Het was al wat later en er waren al best veel mensen vertrokken.  Volgens schattingen waren er in totaal zo’n 400 demonstranten.

In reacties lees ik regelmatig dat men mij een held vindt omdat ik ‘ingreep’.
Mensen, dat is heel erg overtrokken. Het enige dat ik deed was een hand wegtrekken en een opmerking maken in de trant van: “Doe even normaal” Ik schreef dat om aan te geven dat het lastig is om als fotojournalist om te bepalen wanneer je moet fotograferen of moet kiezen in te grijpen. Dus denken als mens of als fotojournalist. En voor de duidelijkheid: ik ben eerst mens en dan fotojournalist.

Waarom zouden we jou geloven, zijn er meer bronnen?
In het begin stond ik met nog één persoon met haar te praten. Toen de demonstranten erop af kwamen, ontstond er een felle ‘discussie’ tussen hen en de mevrouw. Vervolgens kwamen er meer demonstranten op af én meer mensen van de media.

Je verhaal is niet objectief.
Als fotojournalist schrijf ik af en toe voor mijn blog. Dat gaat dan meestal over fotografie of journalistiek. In dit geval wilde ik schrijven over de keuze van wel of niet ingrijpen als dat nodig zou zijn.  Maar ik merkte dat ik het gebeuren van me af wilde schrijven. Ik twijfelde zelfs of ik het zou publiceren. Maar wat ik schrijf over wat er met die mevrouw gebeurde, is zoals het was. Eerlijk en objectief. Ik heb het niet mooier of minder mooi gemaakt.
Wat je minder objectief zou kunnen noemen is mijn opmerking dat ik de reden van de demonstratie voor het behoud van Zwarte Piet minder belangrijk vind dan de reden waar die mevrouw voor demonstreerde. Sorry, ik ben ook maar een mens.

‘Pietitie’ heeft niets met deze demonstratie te maken.
Dat las ik later ook.  Echter. Toen de petitie werd aangeboden, sprak de presentator duidelijk van een gezamenlijke actie en noemde alle initiatieven op, waaronder de ‘Pietitie’.
Ik heb de organisator van ‘Pietitie’ gesproken en hem verteld dat ik het vervelend vind dat zij zo in het nieuws komen, maar hij heeft er ook begrip voor dat ik mijn werk doe.
En voor de duidelijkheid: de overige organisaties treffen ook geen blaam. Zij zijn niet verantwoordelijk voor die groep mensen die zich niet kan gedragen.

De demonstratie komt nu negatief in het nieuws.
Dat klopt en dat vind ik vervelend. Vooral voor het meisje dat de demonstratie heeft georganiseerd. Maar als fotojournalist breng ik de werkelijkheid in beeld, dus ook wanneer dat minder leuk is. Voor dit incident was er ook niets aan de hand. De sfeer was gemoedelijk en vrolijk.

Dan nog een opmerking van een journalist van De Telegraaf: “De Heus is een fantast.”
De journalist was niet aanwezig, maar baseert die mening op een filmpje op YouTube dat opgenomen is 8 minuten nadat ik mijn eerste foto maakte. Journalistiek hoogstandje.

Heb je nog meer foto’s? Vooral die de grote groep mensen laten zien?
Ja, die heb ik op mijn website geplaatst.
En daarbij wil ik meteen nog even duidelijk aangeven:


Een ieder die zonder toestemming een foto publiceert zal een schadevergoeding moeten betalen. Niet iedereen weet het of wil het weten, maar het staat gewoon in de wet.
Ik ben niet heel moeilijk of duur, dus neem even contact op als je foto’s wilt publiceren.
Dat is niet alleen een financiële kwestie. Maar ik wil ook weten waar een foto gepubliceerd wordt en in welke context.

De foto’s:

Nog een update over de vrouw waar het allemaal om gaat, Tilly Kaisiëpo:

Zij belde mij zojuist en we hebben een leuk gesprek gehad. Het gaat goed met haar en ze is heel blij dat er aandacht is voor West-Papua.  Vanavond doet ze haar verhaal in Hart van Nederland.
Ik hoop dat ik jullie vragen voldoende heb beantwoord, maar anders hoor ik het graag.

Dank voor alle reacties. We zijn inmiddels een week verder, dus het lijkt goed om deze discussie af te sluiten. Nieuwe reacties worden niet meer gepubliceerd.

Zwarte Piet

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

Voorstander (R) van Zwarte Piet duldt geen tegenspraak

Daar staat ze dan. Een kleine zwarte vrouw in een grote witte sweater.  Alleen op een rustig stukje Malieveld. Trots steekt ze een vlag in de lucht, de vlag van West-Papoea waar haar roots liggen, de vlag die verboden is in Indonesië.
Ze demonstreert tegen Indonesië dat West-Papoea annexeerde. “Sinds dat conflict zijn er 400.000 Papoea’s vermoord“. En ze demonstreert tegen de Verenigde Naties, de organisatie die er niets tegen doet.

Zwarte Piet
Een paar honderd meter verder gaat het er een stuk vrolijker aan toe. Mensen dansen en zingen Sinterklaasliedjes. Toch demonstreren deze mensen ook tegen de VN, maar dan voor het behoud van Zwarte Piet. Ook belangrijk.
Als een klein groepje Zwarte Piet-sympathisanten de vrouw met de vlag ziet, slaat de stemming om. De groep loopt dreigend op haar af en sluit haar in. Een blonde vrouw met zwart geschminkt gezicht begint meteen te schreeuwen: “Dus jij bent tegen Zwarte Piet? Rot dan lekker op naar je eigen land!”
De vrouw stamelt dat ze helemaal niet tegen Zwarte Piet is, maar juist ook tegen de VN. Ze vindt het belangrijker dat de VN tijd en geld steekt in onderzoek in West-Papoea en dat onderzoek naar Zwarte Piet onzin en geldverspilling is. Maar niemand die het hoort of het wil horen. “Ze is tegen Zwarte Piet!”

Steeds meer omstanders bemoeien zich ermee. Ze schreeuwen naar haar en als zij wat wil zeggen, zingen ze Sinterklaasliedjes.
De kleine vrouw wordt ingesloten als een prooi door een groep Hyena’s. In de blauwe ogen van de zwart geschminkte  gezichten lijkt de haat zichtbaar. De ogen van de vrouw verraden niets anders dan angst.

Als een man probeert haar vlag af te pakken, vecht ze als een leeuw om die te behouden. Omstanders lachen haar uit. De vrouw probeert de meute te ontvluchten, maar een oudere man komt achter haar aan alsof hij de grootst mogelijke crimineel op de hielen zit. Hij pakt haar vast en het lijkt of hij wil slaan. Op dat moment pakt iemand uit de menigte zijn arm en trekt hem bij de vrouw vandaan die inmiddels in paniek is geraakt.

Op het moment dat ze weer wordt ingesloten, komt er een agent aan. Hij vraagt de vrouw mee te komen. “Voor uw veiligheid, mevrouw.”
Als de vrouw meeloopt naar het politiebusje, klink gejuich van een klein groepje omstanders. “Ze is gearresteerd” zegt een vrouw in trainingspak. “Terecht”, merkt haar man op.

Als (foto)journalist moet je objectief zijn. Het is mijn taak om vast te leggen wat er gebeurt.
Toch is dat niet altijd makkelijk. Vandaag was ik er getuige van dat een groep mensen één persoon uit een menigte pikte om gezamenlijk aan te vallen. Ik stond er bovenop en maakte foto’s. Het voelde ongemakkelijk, ik voelde me schuldig.
Eén keer heb ik me er mee bemoeid vandaag. Een man pakte de vrouw bij de schouder en in een reflex trok ik zijn hand weg. Maar eigenijk hoort dat niet, het is mijn taak om te fotograferen. Maar ik ben blij dat het niet verder uit de hand liep. De vrouw werd niet geslagen, ze werd ‘slechts’ bedreigd, geïntimideerd, uitgescholden en ‘vriendelijk’ verzocht zich aan onze manieren aan te passen of op te rotten naar ‘haar eigen land’.

Voor de Zwarte Piet-sympathisanten was de demonstratie een groot succes. De ‘Pietitie’ die op Facebook meer dan 2 miljoen ‘likes’ kreeg, werd aangeboden aan PVV-Kamerlid Joram van Klaveren en volgens de politie was de pietendemonstratie een groot feest.
Voor de kleine zwarte vrouw die wél een goede reden had om daar te staan was het minder gezellig. Maar ja. Moet ze maar niet tegen Zwarte Piet zijn.

Helaas heb ik de vrouw daarna niet meer kunnen spreken. Ik weet niet waar ze vandaan komt en hoe haar dag verder is verlopen. Toch zou ik iets voor haar willen doen.
Op internet kwam ik een petitie tegen ‘Stop de ‘slow motion’ genocide in West-Papoea’.
Het lijkt me zinniger om deze petitie te tekenen dan een ‘Pietitie’ voor een  sprookjesfiguur.

Inmiddels is duidelijk geworden dat de Facebookpagina ‘Pietitie’ niets te maken heeft met de actie op het Malieveld.
Ik kreeg veel reacties en vragen binnen via dit blog en Twitter. Ik heb daarom een vervolg geschreven waarin ik een en ander verklaar: Zwarte Piet, the day after.

Ik heb de mevrouw in kwestie (Tilly Kaisiëpo) opgezocht en een webdocumentaire over haar en de situatie in West-Papoea gemaakt. Waarschuwing: de documentaire bevat beelden die als schokkend kunnen worden ervaren:  Papua Merdeka, Tilly’s strijd.

Dank voor alle reacties. We zijn inmiddels een week verder, dus het lijkt goed om deze discussie af te sluiten. Nieuwe reacties worden niet meer gepubliceerd.

Hoe fotografeer je een spook?

Je kunt als fotograaf de opdracht precies zo uitvoeren als van tevoren is bedacht door de opdrachtgever.
Je kunt ook je eigen draai eraan geven. Beter is het allebei te doen en de opdrachtgever positief verrassen.


Als fotograaf krijg je soms vreemde opdrachten. Zo werd ik een aantal jaren geleden gebeld door een redactrice van het personeelsblad van het ministerie van OCW. Of ik foto’s wilde maken voor bij een artikel over de Haagse villa van de Raad voor Cultuur. Volgens sommige medewerkers zou het er spoken.


Bij de villa aangekomen ontmoette ik de redactrice. Zij zou een groot gedeelte van de nacht in de villa doorbrengen in de hoop het spook te ontmoeten. Of misschien hoopte ze eigenlijk van niet.
Omdat ik de kans op een ontmoeting met een spook niet heel hoog achtte, overlegde ik met haar, mijn opdrachtgever, hoe ik dit het beste kon fotograferen. Zij stelde voor wat interieurfoto’s te maken.


De villa is een oud gebouw en het was redelijk donker binnen, maar echt spooky wilden de foto’s niet worden, het werden gewone interieurfoto’s. Dat zal je net zien. Heb je een spook nodig, laat hij zich niet zien.
Ik besloot dan maar een spook te creëren. Als fotojournalist kun je dat natuurlijk niet doen, maar in dit geval maakte ik de foto’s als fotograaf voor een personeelsblad en in de bedrijfsjournalistiek heb je wat dat betreft wat meer ruimte. Daarnaast ging ik er vanuit dat de meeste lezers van het blad wel zouden begrijpen dat de schim op de foto geen echt spook was.


Maar hoe creëer je een spook en hoe fotografeer je dat vervolgens?
Het creëren en fotograferen van een spook gaat in één moeite door: ik vroeg de journaliste haar jas aan te trekken en haar capuchon over haar hoofd te trekken en heel langzaam de trap af te lopen.
Ik zette mijn camera op statief  en de sluiter 2,5 seconden open. En het spook liet zich zien.


Het mooie van dit soort opdrachten vind ik dat  je als fotograaf mee kunt denken met je opdrachtgever.
Natuurlijk is het belangrijk dat je de techniek beheerst, maar uit ervaring weet ik dat opdrachtgevers het waarderen wanneer je zelf ook met ideeën komt.
Nadat ik de foto’s had gemaakt, liet ik de journaliste achter in de donkere villa.

We hebben nooit meer iets van haar vernomen…..spooky.

Het spook in de villa van de Raad voor Cultuur

Het spook in de villa van de Raad voor Cultuur


Volgens veel marketing specialisten moeten fotografen zich specialiseren om succesvol te zijn. Is dat zo of is specialiseren toegeven aan ‘hokjesdenken’?

Toen ik in 1989 mijn eerste baan kreeg in de fotografie, zag de wereld er heel anders uit.
Zwart-wit vooral. En analoog. Lekker overzichtelijk in ieder geval.
De manier waarop ik toen aan die baan kwam zou je nu ouderwets noemen: een oproep op het prikbord bij Capi Lux, een vakhandel en vaklaboratorium vooral voor beroepsfotografen. Voor de jongeren onder ons: een prikbord was toen nog een écht prikbord met punaises en zo, bij een vakhandel kocht je film, fotopapier en chemicaliën en bij het vaklaboratorium liet je je films ontwikkelen en foto’s afdrukken.
Geen brief, één gesprek, volgende maand beginnen. Misschien lag het aan de branche, of aan die fotograaf of misschien was het typisch Rotterdams, maar de procedure was heerlijk eenvoudig en doeltreffend. Na een gesprek van een halfuur was ik aangenomen bij fotopersbureau Roel Dijkstra.


Mijn eerste werkdag herinner ik me nog goed. Ik meldde me die dag om 9.00u bij Roel.
De agenda was leeg, maar dat zou snel veranderen. We begonnen met een portret van een wethouder, daarna een ondertekening van een contract. Het was allemaal goed te doen.
Terwijl we op de Westzeedijk in Rotterdam reden, gingen er opeens allerlei toeters en bellen af. Via de drie antennes op het dak, kwam de wereld de rode Toyota Starlet binnen.
Ik kon weinig opmaken uit het geruis van de politiescanner, maar Roel leek daar een zesde zintuig voor te hebben. “Hou je vast’, riep hij terwijl hij midden op de drukke Westzeedijk zijn stuur omgooide en in tegengestelde richting, zigzaggend tussen het overige verkeer door racete. “Lijk. Coolhaven”, zei hij nog.
Na nog wat portretten, openingen en vechtpartijen, besloten we de dag met het fotograferen van de raadsvergadering in het Vlaardingse gemeentehuis en gingen we de doka in. Om 23.30u reed ik naar huis.


In de drie jaar dat ik bij Roel werkte heb ik veel geleerd. Snel en goed werken onder alle omstandigheden, improviseren, altijd je deadline halen. En door de diversiteit aan onderwerpen die inherent is aan de fotojournalistiek, werd ik een veelzijdig fotograaf. Nieuws, reportages, portretten, sport. Alles heb ik gedaan en veel doe ik nog steeds.
Toen ik in 1992 besloot als zelfstandig fotograaf verder te gaan kon ik die ervaring goed gebruiken. Ik werkte veel voor de regionale krant het Brabants Nieuwsblad (nu BN De Stem), voor landelijke kranten als het Algemeen Dagblad en voor fotopersbureaus als ANP en AP. Maar al snel ook voor bedrijfsbladen en pr-bureaus.


Toen merkte ik iets vreemds. Opdrachtgevers belden me vaak maar voor één bepaald vakgebied. Van de ene opdrachtgever kreeg ik alleen opdrachten om portretten te maken, een ander belde alleen voor sportfotografie en een derde weer alleen voor reportages.
Omdat ik van afwisseling hield en hou, vroeg ik de opdrachtgevers naar een verklaring. Waarom zou ik niet én portretten kunnen maken én reportages voor dezelfde opdrachtgever?
Het antwoord was dat zij voor die andere disciplines weer andere fotografen hadden die dáárin gespecialiseerd waren. Hokjesdenken.
Maar als verschillende opdrachtgevers mij benaderden voor verschillende disciplines, wat is dan mijn specialiteit?
Toentertijd maakte ik me er niet zo druk om. Zolang ik die verschillende opdrachtgevers had, bleef mijn werk afwisselend.


De laatste tijd hoor ik het steeds vaker: als fotograaf móet je je specialiseren.
Doe je dat niet, dan snapt ‘de markt’ niet wat je doet. Daarnaast kun je als allround fotograaf nooit zo goed zijn als een specialist.
Misschien hebben die mensen die dat roepen gelijk, hoewel ik veel allround fotografen ken die een beter portret maken dan menig portretspecialist.
Maar de vraag is: moet je je als fotograaf neerleggen bij het feit dat ‘de markt’ jou niet snapt? Kun je (potentiële) opdrachtgevers uitleggen dat je veelzijdiger bent dan zij denken? Is specialiseren niet toegeven aan hokjesdenken? Wie het weet mag het zeggen.


Zelf hou ik nog steeds van de afwisseling. Sterker. Ik ga steeds meer naast de fotografie doen omdat ik dat interessant vind, leuk om te doen én het levert me werk op.
Zo heb ik een journalistieke opleiding gedaan, schrijf ik nu ook artikelen en heb ik drie boeken uitgegeven die allemaal zijn uitverkocht. Daarnaast maak ik gebruik van de mogelijkheden die internet biedt door, naast fotografie, ook audio en video in te zetten.
Maar ik ben óók nog steeds een ‘gewone’ fotograaf die reportages en portretten maakt.
Misschien moet ik voor ieder vakgebied wel een aparte website bouwen.

Het huwelijk, 10 jaar geleden

Ik was niet uitgenodigd voor het huwelijk. Deze medewerker van ‘Radio Modern’ ook niet. Zijn klanten zaten waarschijnlijk voor hun eigen tv. Wat doe je dan? Je pakt een bekertje koffie en kijkt ook maar naar het huwelijk van kroonprins Willem-Alexander en Maxima. Vandaag is dat 10 jaar geleden. Er is sindsdien veel veranderd. Blijkbaar was het nog vóór de uitvinding van de plasma- en LCD-schermen. Radio Modern zit niet meer op die locatie (bestaat die keten nog?) De foto maakte ik voor het ANP en werd o.a. gepubliceerd als spread in de Panorama. Daar werd dan ook nog eens extra voor betaald. Tijden veranderen.

Een medewerker van Radio Modern heeft niets te doen tijdens de uitzending van het huwelijk van kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxima.